آثار و فوايد وجود امام و امتيازات او فقط با دليل نقلى قابل اثبات است ، همان‌گونه كه اين آثار و خواص براى پيامبر نيز از راه دليل نقلى اثبات مىشود . در مسألهء امامت خاصه نيز - مثل نبوّت خاصه كه تصريح پيامبر پيشين دليل بر نبوّت پيامبر بعدى است - تصريح پيامبر بر امامت امام و همچنين تصريح امام سابق بر امامت امام بعدى ، دليل بر امامت او است . با اين تفاوت كه اصل در اثبات نبوّت راه معجزه است ؛ زيرا راه اصلى اثبات نبوّت اوّلين نبى منحصر در معجزه است و اين تنها دليل قابل اعتماد در دعوى نبوّت است . هرچند انبياء نبوّتشان هم از طريق تصريح نبىّ قبلى و هم از طريق معجزه قابل اثبات است و سنّت الهى هم بر اين جارى شده كه پيامبران را با معجزه مبعوث فرمايد ! چون اثبات از طريق معجزه براى همگان قابل درك است . ولى طريق تصريح پيامبر سابق فقط حجّت بر مؤمنين به آن پيامبر سابق مىباشد ، به اين خاطر است كه مىگوييم راه اثبات از طريق معجزه يك راه عمومى است كه براى همه حجّت است ، مع‌ذلك ، اثبات صدور معجزه از نبى براى فردى كه غايب از زمان و مكان صدور معجزه است ، منحصر در راه نقل است . البته فقط قرآن مجيد يگانه معجزه‌اى است كه اثبات آن نياز به دليل نقلى هم ندارد ، چون باقى است . چنان‌كه تصريح خود قرآن به عدم امكان آوردن مثل قرآن بر معجزه بودن آن در همهء زمان‌ها دلالت دارد .